Beata z Albatrosa

Siedem dziewcząt z Albatrosa, Tyś jedyna

Dziś pozostał mi po Tobie smutek żal

Miałaś wtedy siedemnaście lat dziewczyno

W Augustowie pierwszy raz ujrzałem Cię

A na imię miała właśnie Beata,

Piękne imię musisz przyznać miła ma

Zabierałem ją co dzień na fregatę

By miłością swą upajała mnie

Minął dzionek - słońce zaszło za jeziorem

I fregaty kontur ukrył się za mgłą

Na fregacie byliśmy znów sami

A na brzegu ktoś nucił piosnkę tą

Już od dawna ciebie nie widziałem

Tak mi smutno jest bez ciebie tak mi źle

Lecz myślę, że kiedyś się spotkamy

W Augustowie tam nad Nieckiem w białe dnie

Te wspomnienia w mej pamięci pozostaną

I na zawsze schowam w sercu je

Bo jestem Beatko zakochany

Chciałbym jeszcze z Tobą spotkać się.